Art Steady Hands หนึ่งในเทคนิคถ่ายภาพ Portrait ให้ชัด

แน่นอนแหละว่าทุกคนต่างรู้ดี ไม่ว่าจะเป็นช่างภาพหรือไม่ใช่ก็เถอะ แม้แต่ตอนเด็กๆเอง ผมยังได้ยินเป็นประจำว่า มือนิ่งๆนะ คือคำที่ได้ยินบ่อยที่สุดในการถ่ายรูป แต่ก็ขอเน้นเลยว่าเป็นสมัยก่อน ที่จะได้ยินทุกครั้ง แต่ว่าถ้าเป็นสมัยนี้แล้ว กลับได้ยินน้อยลงเรื่อยๆล่ะ

ก็เพราะเทคโนโลยีที่มากขึ้นเรื่อยๆด้วย การถ่ายภาพเมื่อก่อนทำไมถึงต้องพูดคำนี้กันด้วยนะ ถ้าให้พูดกันแบบเมคเซ็นต์เลยนะ นั้นก็คือมือสั่นกล้องก็จะสั่น แล้วภาพก็จะเบลอยังไงล่ะ ทุกคนเข้าใจกันแบบนี้แน่นอน แต่ว่าถ้าพูดกันตามหลักการแล้วละก็ มันก็มีคำอธิบายกันมากกว่านั้นเช่นกัน นั้นก็คือถ้ามือสั่นจะเกิดอะไรขึ้น มันก็ต้องไปดูที่เรื่องอื่นๆของกล้องด้วย

ซึ่งจะเกี่ยวกับความเร็วชัตเตอร์ด้วยเช่นกัน แล้วสุดท้ายก็จะเกี่ยวอย่างมากกับค่า ISO ซึ่งตรงจุดนี้จะเป็นตัวที่บอกถึงเหตุผลได้เลยว่า ทำไมเมื่อก่อนคนชอบพูดคำนี้ตอนที่จะถ่ายรูปกัน มือนิ่งๆนะ

เพราะอะไร เพราะว่าสมัยถ่ายภาพฟิล์มกันนั้น ฟิล์มมีค่า ISO ที่น้อยมาก ทำให้เพียงแค่ช่วงเย็นๆ หรือถ่ายในบ้านก็จะถ่ายแบบไม่ใช้แฟลชไม่ได้เลย มือจะต้องนิ่งไม่พอ ตัวแบบก็ต้องนิ่งมากๆด้วย ทำให้คนส่วนมากก็จะมีประสบการณ์จากการเบลอเพราะมือสั่นนี่แหละ

แต่สมัยนี้แล้ว เรื่องมือสั่นก็ได้หายไปเยอะมาก ไม่ค่อยมีคนพูดกันแล้ว ก็เพราะว่าอุปกรณ์ต่างๆได้มีเทคโนโลยีใหม่ๆเพิ่มขึ้นมาอย่างมากเลยทีเดียว ทั้งระบบกันสั่นที่เลนส์ ต่อมาก็ระบบกันสั่นในตัวกล้อง แล้วยังไม่พอ ก็มีระบบกันสั่นที่เป็นแกน เพิ่มขาแกนขึ้นเรื่องๆอีก

ลายเป็นระบบกันสั่นช่วยให้มือที่สั่นนั้นได้ภาพที่ไม่สั่นได้หลาย stop แล้วในเวลานี้ แล้วก็ยังเทคโนโลยีด้านการเพิ่มความสามารถของค่า iso มากขึ้นเรื่อยๆ จนสามารถทำภาพได้สว่างในที่มืดได้เยอะมาก สองส่วนนี้เป็นตัวที่เข้าไปช่วยใครค่าความเร็วชัตเตอร์นั้นเพิ่มความสามารถได้เป็นอย่างดี นี่แหละคือการอธิบายด้านเทคนิคว่าทำไมทุกวันนี้ถึงไม่ค่อยมีคนพูดว่า มือนิ่งๆกันแล้ว

แต่ถึงอย่างนั้น ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม การถือกล้องถ่ายรูปนั้น ก็ต้องมือนิ่งไว้ก่อนเป็นพื้นฐานอยู่แล้ว บางครั้งต่อให้มีระบบต่างๆเข้าช่วยอย่างไรก็ตาม แต่มันก็ยังมีสิทธิ์ที่จะได้ภาพที่คมชัดไม่เท่ากันมือของเราที่นิ่งเองอย่างแน่นอน ดังนั้นแล้วเราต้องมือนิ่งไว้ก่อน ถ้าเราไม่มั่นใจ ก็ต้องมีขาตั้งกล้องเข้ามาช่วยเสริมด้วยก็จะดีมาก

 

สนับสนุนโดย  ufabet168 ทางเข้า

เรื่องนี้ถูกเขียนใน ศิลปะ และติดป้ายกำกับ , คั่นหน้า ลิงก์ถาวร